Onderzoek: meer kans op de datingmarkt? Overdrijf niet met je spieren!
Jeroen van der Mark, MSc. Hybrid performance specialist
Inhoud 4 onderdelen
Veel jonge mannen trainen om gespierder te worden en meer kans te maken op de datingmarkt. Maar in hoeverre zitten heteroseksuele vrouwen hier eigenlijk op te wachten? Wanneer ben je te gespierd? Onderzoekers zochten uit wat de voorkeuren zijn van zowel mannen als vrouwen.
Redenen om te sporten
De motivatie om naar de sportschool te gaan is niet voor iedereen gelijk. De meeste krachtsporters gaan naar de gym voor een goede fysieke en mentale gezondheid of voor sociale connecties. Maar de jonge mannelijke sporter gaat vooral voor het verbeteren van het uiterlijk, zelfvertrouwen en aandacht [7]. Met als belangrijk doel: betere kansen op de datingmarkt.
Helpt een gespierd lichaam je op de datingmarkt?
Gemiddeld genomen maakt een sportief persoon meer kans op een partner dan als je alleen maar op de bank zit [1][2]. Logisch, omdat je er dan gezonder uitziet en beter voor jezelf zorgt.
Wat is de bovengrens? Wanneer sport je te veel en gaat het juist ten koste van je datingkansen?
Onderzoekers vroegen zich af of vrouwen liever een dunne, (semi)gespierde of heel gespierde man aan de haak slaan. Klopt het ideaalbeeld qua spieren van de man met het verwachtingspatroon van de vrouw? Is hier een (mis)match?
Niet geheel onverwacht zien we over het algemeen een groot verschil tussen wat mannen verwachten dat een eventuele partner aantrekkelijk vindt, met wat vrouwen daadwerkelijk als een fit en aantrekkelijk uiterlijk beschouwen [1]. Concreter: heteroseksuele mannen schatten de ideale mannelijke fysiek met een paar kilo meer spiermassa in ten opzichte van waar vrouwen daadwerkelijk de voorkeur aan geven [1]. In de onderstaande tabel zie je terug wat het verschil is tussen mannen en vrouwen. De vetvrije massa (VVM) wordt een stuk hoger ingeschat (verwachte ideaalbeeld vrouwen van mannen VVM) ten opzichte van het actuele ideaalbeeld van vrouwen van mannen. Hier zit ruim twee punten tussen. In de afbeelding hieronder zie je het verschil tussen beide.
| Meting |
Gemiddelde / Standaardafwijking |
| Actuele vetvrije massa (VVM) | 21,0 ± 2,1 |
| Inschatting van eigen VVM | 21,8 ± 2,6 |
| Ideaalbeeld VVM | 24,6 ± 2,2 |
| Verwachte ideaalbeeld vrouwen van mannen VVM | 24,0 ± 2,5 |
| Actueel ideaalbeeld vrouwen van mannen VVM | 22,0 ± 2,4 |
Bron: Olivardia et al., 2004 [8]
Hoe zit dit bij heteroseksuele vrouwen?
Onderzoekers vroegen in eerder onderzoek (toen het dunne schoonheidsideaal nog dominant was) naar de voorkeur van mannen. Sommige resultaten geven aan dat vrouwen het schoonheidsideaal te dun inschatten [9][10][11], hoewel ander onderzoek suggereert dat vrouwen nauwkeurig zijn in hun schattingen [12]. Het is lastig om hier precies te achterhalen wat de voorkeur is, en als er überhaupt sprake is van een dominant gemiddelde voorkeur. Je zag de afgelopen jaren steeds meer gespierde vrouwen terugkomen en sinds een jaar komen meer dunne modellen terug in het medialandschap. Onbewust zal dit mogelijk ook het verwachtingspatroon van mannen beïnvloeden.
En hoe zit dit bij homoseksuele relaties?
Onderzoek onder homoseksuele mannen lijkt aan te geven dat dezelfde druk bestaat om er goed uit te zien. Onderzoekers suggereren dat mogelijk het uiterlijk nog belangrijker is voor het zelfvertrouwen [6]. Andere variaties in relatie heb ik verder nog niet naar gekeken. Interessant voor toekomstig onderzoek.
Hoe komt dat we onszelf te hoge eisen opleggen?
Studies in het pre-socialmedia-tijdperk gaven aan dat tijdschriften en mediaconsumptie mogelijk de drijfveer zijn voor de mismatch van het eigen ideaalbeeld en die van een eventuele partner [1]. Mogelijk is dit veranderd de afgelopen tien jaar, mede omdat steeds meer onderzoek uitwijst dat social media invloed kan hebben op het zelfbeeld en zelfveroordeling [3]. Recent onderzoek lijkt aan te geven dat we door media zoals YouTube en Facebook steeds hogere eisen aan onszelf stellen [4]. Instagram lijkt daar tegen de verwachting van de auteur geen duidelijke invloed op te hebben [4]. Vooralsnog is dit het enige onderzoek naar het effect van social media op ons zelfbeeld en partnerselectie. Meer onderzoek moet duidelijkheid geven over de effecten van social media.
Theorie die dit gedrag verklaart
Binnen de sociale psychologie wordt dit verschijnsel van zelfveroordeling ook wel met de zelfdiscrepantietheorie aangeduid. Deze theorie stelt dat individuen hun “werkelijke” zelf vergelijken met geïnternaliseerde verwachtingspatronen over hun ideale zelf [5]. Het doel is om dit verschil zo klein mogelijk te houden. Eventuele verschillen tussen “werkelijk”, “ideaal” en “zou moeten” worden geassocieerd met stress, zelfveroordeling en negatieve gevoelens [13]. Een voorbeeld als man: jij ziet een gespierde man met een leuke vriendin en denkt dan: “Ik moet ook zo gespierd zijn om ‘goed’ genoeg te zijn”. In de praktijk merken we dat veel jonge sporters lijken hier gevoelig voor te zijn.
Ga voor jezelf na: waarom train ik?
Sporten om er mooi uit te zien is niet altijd de meest consistente motivatiebron voor langetermijnsucces. We weten uit onderzoek dat deze vorm van motivatie, ook wel introjected regulatie genoemd, vaak te weinig drive geeft om je gedrag blijvend te veranderen. In de praktijk zien we ook dat mensen die willen afvallen voor hun partner, of voor meer waardering van anderen relatief vaak terugvallen in oude patronen. Wie lukt het vaker om te blijven sporten en te werken aan hun leefstijl? Diegene met een vorm van intrinsieke motivatie. Oftewel: die het leuk vinden om te sporten, goed voor zichzelf willen zorgen of graag meer willen leren van krachttraining.
Goed om te weten is dat een meer intrinsieke vorm van motivatie zich wel kan ontwikkelen over tijd. Je kunt eerst willen voldoen aan een schoonheidsideaal en later krachtsport heel leuk vinden en hier beter in worden. Ik zie dit regelmatig in de praktijk: diegene die het als een hobby gaan zien en beter willen worden in de training zelf en zich leergierig opstellen zijn vaak diegene die het over vijf jaar nog steeds doen.
Wil je meer leren over de kwaliteit van motivatie en de kans op succesvolle gedragsverandering? Lees dan dit artikel over de zelfdeterminatietheorie.
De FIT-test van FIT.nl
Zeven korte vragen. Eén persoonlijke score. Ontdek direct waar jouw grootste winst ligt.
Schakel JavaScript in om de interactieve score te gebruiken.
Jeroen van der Mark is een hybride atleet die recent een bodybuildingwedstrijd combineerde met het voltooien van een volledige triatlon – een unieke prestatie waarbij twee uitersten samenkomen. Naast zijn sportieve prestaties is hij docent van de nieuwe voedingscursus en actief als onderzoeker bij FIT.nl. Hij rondde zowel een universitaire opleiding als een coachingsopleiding af. In de afgelopen jaren hielp Jeroen via clinics, online coaching en diverse boeken duizenden mensen om het maximale uit hun sportprestaties en leefstijl te halen. Zijn passie ligt in het vertalen van wetenschappelijke inzichten over leefstijl, voeding en krachttraining naar toepasbare tips, die hij deelt via video’s, podcasts en artikelen op FIT.nl. Daarnaast is Jeroen auteur van meerdere (school)boeken, waaronder de FIT Methode en SLANKER. Ten slotte is hij actief betrokken bij diverse wetenschappelijke onderzoeksprojecten, onder andere in samenwerking met Maastricht University en de Rijksuniversiteit Groningen, gericht op de ontwikkeling van evidencebased leefstijlinterventies.
Meer van Jeroen- [1]Frederick, D. A., Fessler, D. M., & Haselton, M. G. (2005). Do representations of male muscularity differ in men's and women's magazines?. Body image, 2(1), 81-86.
- [2]Flynn, M. A., Cotchett, E., & Lin, L. (2020). The relationship between men’s peer and social media muscularity ideal discrepancies and body satisfaction. Journal of Social and Personal Relationships, 37(5), 1534-1553.
- [3]Hilkens, L., Cruyff, M., Woertman, L., Benjamins, J., & Evers, C. (2021). Social Media, Body Image and Resistance Training: Creating the Perfect ‘Me’with Dietary Supplements, Anabolic Steroids and SARM’s. Sports Medicine-Open, 7(1), 1-13.
- [4]Möri, M., Mongillo, F., & Fahr, A. (2022). Images of bodies in mass and social media and body dissatisfaction: The role of internalization and self-discrepancy. Frontiers in Psychology, 13.
- [5]Hu, C., Cao, R., Huang, J., & Wei, Y. (2022). The Effect of Self-Discrepancy on Online Behavior: A Literature Review. Frontiers in Psychology, 13.
- [6]Yelland, C., & Tiggemann, M. (2003). Muscularity and the gay ideal: Body dissatisfaction and disordered eating in homosexual men. Eating behaviors, 4(2), 107-116.
- [7]Ashton, L. M., Hutchesson, M. J., Rollo, M. E., Morgan, P. J., & Collins, C. E. (2017). Motivators and barriers to engaging in healthy eating and physical activity: A cross-sectional survey in young adult men. American journal of men's health, 11(2), 330-343.
- [8]Olivardia, R., Pope Jr, H. G., Borowiecki III, J. J., & Cohane, G. H. (2004). Biceps and body image: the relationship between muscularity and self-esteem, depression, and eating disorder symptoms. Psychology of men & masculinity, 5(2), 112.
- [9]Cohn, L. D., & Adler, N. E. (1992). Female and male perceptions of ideal body shapes: Distorted views among Caucasian college students. Psychology of Women Quarterly, 16, 69–79.
- [10]Fallon, A. E., & Rozin, P. (1985). Sex differences in perceptions of desirable body shape. Journal of Abnormal Psychology, 94, 102–105.
- [11]Jacobi, L.,& Cash, T. F. (1994). In pursuit of the perfect appearance: Discrepancies among self-ideal percepts of multiple physical attributes. Journal of Applied Social Psychology, 24, 379–396.
- [12]Tove´e, M. J., & Cornelissen, P. L. (2001). Female and male perceptions of female physical attractiveness in front-view and profile. British Journal of Psychology, 92, 391–402.
- [13]Duggan, S. J., & McCreary, D. R. (2004). Body image, eating disorders, and the drive for muscularity in gay and heterosexual men: The influence of media images. Journal of homosexuality, 47(3-4), 45-58.
- [14]Lei, X., & Perrett, D. (2021). Misperceptions of opposite‐sex preferences for thinness and muscularity. British Journal of Psychology, 112(1), 247-264.
Vraag het de redactie
Een vraag over dit artikel? Het team van FIT.nl leest mee en antwoordt.