Over deze aflevering
Hoe ging onze triatlon en marathon? Coaches Jeroen en Elianne bespreken hun race van afgelopen week.
We praten over wat er misging, zoals stress, weinig slaap en problemen met de fiets, en over wat goed ging, zoals het zwemmen en het fietsen toen het eenmaal liep. We halen duidelijke lessen eruit over voorbereiding, voeding, tempo en het inschakelen van hulp, en we bieden aan om luisteraars te coachen bij hun doelen.
👉 Sneller resultaat? Start met onze coaching: IGNITE9.nl ⭐️ beoordeeld met een 9,6 met 228 reviews!
🚀 Instagram van Jeroen van der Mark
Transcript
Welkom.
Bij een nieuwe aflevering van de Sterker, Sneller en Slimmer podcast. Ik ben je host van vandaag, Jeroen van der Mark, en ik ga vandaag in gesprek met mijn collega Eliane, want we gaan het hebben vandaag over onze marathon en triathlon die we hebben gedaan afgelopen weekend. Ik ben nog niet helemaal hersteld. Eliane, volgens mij jij wel.
Ja, het gaat best goed. Ik mag niet klagen.
Oké, mooi, mooi, mooi. Gaan we het zo over hebben. Ik ben heel benieuwd hoe dat is gegaan. We hadden dat beloofd aan de luisteraars, dus laten we dat ook helemaal gaan ontkleden. Zodat we daar de les uit kunnen halen. En bij mij ging eigenlijk alles helemaal mis.
De wet van Murphy. Van het fietsen tot het zwemmen. Het zwemmen ging misschien nog goed, maar er ging echt heel veel mis. Een groot drama, daar gaan we het straks over hebben. Ik ben wel gefinished, maar je moet niet vragen hoe.
Oh jee.
Jij bent wel binnengekomen volgens mij. En ook met een glimlach. Klopt dat?
Ik ben heel blij binnengekomen, ja. Absoluut, absoluut. Bij mij ging het eigenlijk naar verwachtingen. Heb je een medaille? Ik heb een medaille, ja.
Nice, nice, nice. Volgens mij zag ik een fotootje op WhatsApp voorbijkomen. Superleuk. Cool, cool. Nou, daar gaan we het straks over hebben. Laten we eerst even over de triathlon beginnen.
Ja, want die was afgelopen zaterdag, hè?
Ja, klopt, klopt. En je had hem zondag, de marathon van Amsterdam. Ik had een halve triathlon van Gandia in Spanje. Daar heb je ook voor getraind, goed voorbereid. Daar lag het eigenlijk niet echt aan. Ik ben wel blij met hoe ik me voorbereid heb.
Dus dat was top. En toen was het de zaterdag. Maar laten we even een aantal stappen terug doen. Want de omgeving is natuurlijk heel belangrijk. De voorbereiding is heel belangrijk. En Juval, collega-ficio, die zegt altijd, succes is het uitschakelen van toeval.
Nou, en ik heb wel heel veel dingen die mis gingen. Ik zei al, de wet van Murphy, eigenlijk ging alles mis. Ik had het met iemand over, dat is een soort van cascading effect. Dus een soort van dominosteen en door het ene dominosteen valt die andere om en wordt het eigenlijk alleen maar slechter. Maar laten we eerst even naar het element gaan en dan gaan we uitleggen waarom het eigenlijk, denk ik, mis ging. Zwemmen.
Laten we daar eerst even mee starten, want dat waren de sportonderdelen. Dat ging eigenlijk goed. Ik zat echt met een glimlach in het water. Ik zat een beetje omheen te kijken. Het was lekker weer, zonnetje in de haven van Gandia. We moesten ongeveer 2 kilometer, 1,9.
En het ging eigenlijk goed. We kwamen redelijk volgens mij uit het midden van het park. Niet als laatste eruit. Dus daar was ik redelijk bij mee. Twee minuten sneller dan ik gedacht had. Dus top.
En toen had je de wissel. Dus dan heb je een paar minuten om te wisselen. Die heb je redelijk rustig gedaan. En toen was ik heel blij. Ik denk, wow, dit gaat goed. Ik lig ook op schema.
Mijn doel was onder de vijf uur. Later zag ik trouwens dat de triblon geen 90 was, maar 80 of 82 kilometer. Dus ja, die was iets korter. Dat hadden ze ingekort. Ja, dus toen dacht ik, dan moet ik sowieso sneller dan vijf uur om een beetje richting dat doel te komen. Dus dat had ik in mijn achterhoofd.
Maar goed, zwemmen ging goed en dan heb je de wissel. Doe je zo snel mogelijk. Ik dacht, ik neem daar wel een beetje tijd voor en dan stap je op de fiets. En toen ging het eigenlijk helemaal mis. Dus het zwemmen is mijn allerslechtste onderdeel. Jij weet dat ook.
Jij zwemt veel sneller dan ik. Ik kan weer iets sneller fietsen.
Ja, absoluut.
Dus daar moet ik in halen, ten opzichte van zeg maar om een bepaalde tijd te halen. Nou en ik stapte op die fiets en ik denk jeetje wat voelen mijn benen zwaaien. Ik heb moeite om 30 plus te rijden. Ik denk wat gebeurt hier nou joh, want normaal kan ik vrij makkelijk met een beetje aanzetten ga ik zo naar 35, 38, 40. Ik denk is het de wind? Maar er stond ook niet zo heel veel wind.
Ik had een beetje tegenwind. Dan moet ik wel makkelijk 35, 33 kunnen fietsen. En dan haal ik dat straks al weer in. Maar dat lukte ook niet. Ik kan best wel zien aan iemand zijn kuiten, hoe goed iemand getraind is in wielrennen. Dat kun je best wel zien.
Of daar een beetje massa op zit, en wat voor soort postuur, en wat voor houding iemand heeft, wat voor soort tred. Ik had heel erg moeite om die persoon bij te houden, terwijl die er veel minder fit uitzag. En toen dacht ik, wat is dit raar joh. Mijn benen beginnen bijna te verzuren. Ik zit op de fiets, dat was eerst een paar kilometer. Hier klopt iets niet.
Ik kan gewoon niet mijn vermogen omzetten in snelheid. En toen ben ik eens gaan luisteren naar mijn wiel. En toen bleek dus dat niet de remmen die liepen aan, maar het wiel kwam boven tegen het frame aan. Dus toen heb ik eerst... Ik dacht, het zal wel aan mijn remmen liggen. Ik heb van die remschijfjes, dus niet van die nieuwe vormen.
Je hebt van die remblokjes.
Ja, sorry, remblokjes van een remschijfje.
Velgremmen.
Ja, precies. Dus ik sta aan de kant. Ik denk, shit, ik probeer dat te fixen. Weer fietsen. En alsnog kom ik moeilijk boven de dertig uit. Dan denk je al, shit, zwemmen ging zo goed.
Ik heb een paar minuten ingehaald al op mijn schema. En dan stond ik aan de kant, weer aan de kant. Gelukkig waren er wat jongens daar. Volgens mij werkten ze bij een fietswinkel of zo. En die gingen mij helpen met de fiets. De fix lukte niet in één keer.
Dus weer proberen. En wat gebeurde er? Als je de spanning erop zet op het wiel, dan ging die tegen het frame aan, aan de onderkant. Bij het stuur. Dus uiteindelijk was het gefixt. Beetje provisorisch volgens mij.
Hebben we dat met z'n drieën voor elkaar gekregen. En toen ben ik op die fiets getrapt en dacht ik, ja... Shit, een paar minuten moet ik gewoon inhalen. Iets van vijf minuten of zo. En ik had mezelf ook al een beetje naar de schompers gefietst in die eerste paar minuten. Dus toen ben ik als een malle gaan fietsen.
Proberen de 38 aan te raken met een beetje wind tegen. Dus uiteindelijk ging dat wel weer lekker. En toen heb ik gewoon echt twee uur lang richting de 38-40 gefietst constant. En ik denk wel dat, als ik nu terugkijk, dat dat misschien net iets te hoog in hartslag was. Dus lopen beuken. Dat was stressvol.
En heb je nu zicht op waar dat eventueel doorgekomen zou kunnen zijn? Als in, heb je je fiets vervoerd? Of zijn daar dingen waar je iets voor schroft?
Dat is goed voor de luisteraar. We willen de lessen uithalen.
Nou ja, ook voor jou misschien.
Ja, maar die heb ik al lang getrokken. Ja, maar die gaan we nu uitpakken. Nou, waar ging het mis? Het ging mis eigenlijk al een paar dagen daarvoor. En voornamelijk de dag echt specifiek voordat we naar Gandia gingen. Mijn moeder was op bezoek.
En toen gingen we naar de autoverhuur. En ik had een auto gehuurd, dus ik zocht daar om tien uur naartoe. En die accepteerde mijn creditcard niet. Nou, dus moest ik weer een nieuwe auto huren. Toen heb ik met mijn moeder een creditcard. Mijn moeder komt dan vanaf het centrum naar het vliegveld.
Dus dat duurde ook weer een uur. En toen had ik mijn moeders gewoon een naam, een roepnaam, ingevuld in plaats van een paspoortnaam. Dus auto 2 konden we ook niet meekrijgen. Auto 2 konden we ook niet meekrijgen. Ook voor betaald, maar konden we dus niet meekrijgen. Toen moesten we weer wachten, dat was het volgende slot.
Dus toen was het inmiddels al 1 of 2 uur. En toen konden we er uiteindelijk een auto mee krijgen. Dat is best wel stressvol. Je eet dan absoluut niet goed. Dus dat is dan de dag ervoor, hè.
Ja.
En nou goed, ik moest rijden met die auto. Uiteindelijk is het wel gelukt. Drie auto's gehuurd, waarvan één mee mocht. Maar dan ben je al laat daar, dan ben je vrij laat voor de check-in, dan kom je echt niet ontspannen aan.
Moest je je fiets de dag van tevoren inleveren?
Ja, dus die moest daar staan. Dus die heb ik ook gecheckt. Ik heb hem nog even weer in elkaar gezet, schoongemaakt. En toen ben ik dus naar het startpunt gegaan om hem daar in te leveren. Je registreert, je haalt alles op. En daar neergezet met een mooie bak.
Dus ik denk dat het zit wel goed. Ook tijdens het daarheen fietsen voelde ik dat hij wel goed was. Ik merkte niks dat hij weerstand had, dat dat speelde. Ik fietste natuurlijk ook geen 30 per uur, maar ik merkte dat niet specifiek. Want het speelt alleen op als ik op ging fietsen. Dus niet als ik gewoon het band rond tolde, want dan had je niet die druk op je wiel.
Dus de ochtend van tevoren heb ik zelfs, voordat we starten, de wielen rondgedraaid en gekeken of alles goed vast zit. Dus ik heb op zich die checks wel gedaan, maar niet onder spanning. Het kan dus zijn dat het bij montage uit de auto is gebeurd, maar het kan ook zijn dat het misschien, weet ik veel, daar ergens een fiets tegen aan of dat het door de wind daar is gebeurd. Ik weet niet wat. Maar in ieder geval, mijn fiets was niet ready op dat moment. En die avond dus, kwam ik terug spullen inleveren, fiets inleveren, registratie, alles doordoen en dan ook nog laat eten.
Ik heb drie uur of zo geslapen die nacht, door de stress, doordat je niet ontspannen bent, ook ben je niet goed voorbereid. Nou, op zich was dat geen ram, want zwemmen ging heel goed. Maar ik denk dat gewoon de totale stress was gewoon te veel. Nou, en dat heeft zich uit tijdens het lopen. Dus de eerste paar kilometer kon ik aardig mijn pace houden. Bleef ik iets onder de vijf, heb ik jouw tips gevolgd om niet gelijk te hard van stapel te gaan.
Maar ik kreeg ineens zo'n enorme last van mijn buik. Heb ik nog nooit eerder gehad. Ik moest aan de kant liggen, kotsen.
Heb je je voeding... Hoe ging je voeding tijdens het fietsen? Want ik kan me voorstellen dat je misschien, doordat je die onderbrekingen had, dat je misschien daarna dacht, oh ik moet wel nog alles binnenkrijgen, dus dat je misschien sneller hebt gaan homen, of meer stress, en dat het daardoor niet lekker viel.
Ja, goeie vraag. Nee, ik heb wel echt... Hij heeft het voor mijn gevoel niet aangelegen. Ik heb mijn drink gepakt, ik heb mijn eten gepakt. Ik denk dat het lichaam op een gegeven moment zei van, het is gewoon klaar. Die dagen daarvoor had ik ook mijn moeder op bezoek, wat supergezellig is, maar dan kan ik niet echt ontspannen.
Dan ben je de hele tijd een beetje van hot naar her, s'avonds nog weer naar het restaurant, en dan lig je eigenlijk niet echt op bed. Dus dat heeft mij ook wel echt... Ik zag dat ook aan mijn herstelwaardes. Dat is ook echt iets wat ik volgende keer niet ga doen. Tijdens een wedstrijdmoment wil ik eigenlijk iemand die mij helpt met het evenement, in plaats van dat ik mijn moeder half moet entertainen. Wat superleuk is dat ze er is, en dat klinkt heel negatief, maar ik merk wel dat ik daar meer ontspanning nodig heb voor zo'n prestatie.
Dus dat hebben we ook al bespreken. Volgende keer moet dat echt anders. Als ik iemand die bij me is, dan moet het ook iemand zijn die mij kan helpen met die sport en bijvoorbeeld al de auto rijdt, de auto regelt, in plaats van dat ik dat allemaal last minute nog moet doen. Dus dat zijn wel echt de faciliterende factoren om te presteren. Waren niet echt, maar ik ben wel heel tevreden over het fietsen. Dus dat ging goed, goede tempos kunnen fietsen.
Volgens mij was 13e overal met vijf minuten aan de kant staan. Ja, dus dat was gewoon echt snel.
Ja, absoluut.
En het zwemmen was ook goed. Alleen het lopen was gewoon echt drama. En dan nog even afsluitend.
Was het ook zo warm?
Ja, want daar hebben we die twee jaar geleden ook gedaan, dezelfde. En dan loop je langs de haven en ineens krijg je al die zon op je hoofd, joh.
Ja, dat wilde ik vragen. Dat is misschien wel interessant voor de luisteraars, want op parcours, dat loopparcours, je doet uit m'n hoofd vier keer hetzelfde rondje, waarbij je... Ja, gelukkig drie keer. Oh, drie keer. Drie keer?
Ja, dat is een heel mooie vraag. Ik denk dat het een heel mooie vraag is,.
Maar ik denk dat het een hele mooie vraag is. Misschien twee uur, dan is het natuurlijk super warm. Dus je hebt echt de zon vol op je hoofd en dan eigenlijk soort van op zee. Klinkt een beetje gek, maar echt heel warm. Dus ik kan me ook voorstellen dat dat ook een rol speelt.
Ja, zeker. Maar goed, dan zou je wat lager tempo kunnen doen. Dat ben ik ook wel gaan doen. Ik heb daar wel aan gedacht. Ik moet gelijk, als ik van de fiets kom, niet te hoog tempo, niet ineens 4.0 gaan lopen.
Ja.
Dus daar houd ik in. Ik zag ook mensen al met petjes en zo. Het was te doen, maar het was wel heet. Dus dat sowieso, als je dat hebt, een wedstrijd, het tempo verlagen, is sowieso een goede. Maar goed, toen begon ik te lopen en na een paar kilometer kreeg ik ineens zo'n enorme pijn in mijn buik. Nooit ervaren, ook geen wildsteek of zo, maar ik moest gewoon de hele tijd kotsen.
Dus aan de kant gestaan, lopen kotsen, maar dat bleef gewoon die pijn. En die pijn werd gewoon erger als ik na 5.30 ging. Dus alles wat sneller dan 5.30 ging, deed pijn in mijn buik, dat ik gewoon niet sneller kon. En toen ben ik maar na 6, dus op een gegeven moment zat ik 7 te lopen. Ja, dan moet je wel heel veel tijd inhalen om rond die 5 uur te komen. Dat wordt dan op een gegeven moment niet meer haalbaar.
Dus ga je een stukje wandelen, kan niet meer. Weer even langs de kant zitten. Heb ik weer een pijnstiller er tegenaan gegooid. Twee van die pijnstillers. En uiteindelijk kon ik weer een beetje lopen. Die pijn was gedemd.
En toen dacht ik, ik ga gewoon iets anders doen. Ik ga gewoon andere mensen helpen die wandelen. Die ga ik gewoon motiveren om samen Team 6.0 te lopen. Dus toen hebben we een rol tot 6, 6.30. Een beetje afhankelijk van Hoe die groep ging. En met een aantal mensen gingen we alsnog blijven doorlopen.
Dat was het doel. Niet stoppen, niet wandelen. Maar ervoor zorgen dat je alsnog blijft bewegen. Want anders wordt het een hele zware rit. En ik merkte wel door het te delen met anderen die het ook heel zwaar hadden die dag. Had ik aan motivatie om met anderen te lopen en dat gaf mij ook meer plezier.
Ja.
Met je gedeelde smart, gedeelde leed. Dus uiteindelijk wat vrede, 19 minuten verloren denk ik, of veel meer zelfs, op het lopen. Op een gegeven moment was het anderhalve minuut per kilometer wat ik verloor. En laatste kilometer kon ik nog een beetje versnellen, maar toen was ik Helemaal naar de klote, dus avonds ook lastig lopen. Dus ik heb mezelf wel helemaal leeggetrokken. En uiteindelijk wel binnengekomen.
Ik twijfelde echt veel om te stoppen, vooral als je dan aan het kotsen bent. Dan denk je, ja, waar gaat dit eigenlijk over?
Ja.
Maar uiteindelijk wel blij dat ik door heb gezet, binnen ben gekomen, medaille gehaald. Niet de tijd. En lessen dus de week van tevoren meer ontspanning erin. Dat betekent dus, en kijk of ik iemand in mijn omgeving die me echt direct kan helpen met sport, of in ieder geval kan ontlasten met bepaalde dingen. Misschien ook niet de tijd compenseren met het wielrennen, dat inhalen. Dat was misschien ook niet alleslimste.
Misschien heeft men dat over de stang gejaagd met het slaattekort.
Ja, iets te veel in je hoge hartslagzones.
Denk ik wel, ja. Maar goed, conclusie is, ik kan in ieder geval veel op mijn fiets halen. Dus dat was mijn drama van mijn Treblon. Nu kijk ik er wel met aardig wat plezier op terug. Dus iedereen die mij ook een berichtje heeft gestuurd en hoe het ging en zo. Dus ik dacht, ik neem even een leuke podcast op samen met jou.
Na onze ervaringen en onze lessen.
Ja. Fijn dat je er in ieder geval wel een beetje positief op terug kan kijken. En dat je er een goede draai aan hebt gegeven door met mensen te gaan lopen.
Ja. En, dat is ook wel leuk, dit is dus niet gegaan zoals ik wou, maar ik sta in de avond nog te kijken. Zijn er komende weken nog trips bij ons in de buurt die ik kan doen? Kan ik nog een nieuwe poging doen? Nee, want het is winter natuurlijk. Er is nog eentje in Hoe heet dat eiland waar iedereen altijd heen gaat met feesten en zo, dat hij vlakbij is?
Ibiza. Maar dat is een kart of een sprint. Maar goed, dat wil ik niet. Ik wil gewoon halver, ik wil die honden de vijf nelen. Kom erop. Zit erin.
Ik weet het zeker. Dat fietsen, dat gaat goed. Dat zwemmen gaat goed. Ik moet alleen al mijn belen blijven staan in die nekken. Maar dat wordt waarschijnlijk volgend voorjaar. Of ik moet zelf iets organiseren, maar dat is altijd lastig met verkeer en zo.
Het zwemmen is wel te doen. En alleen fietsen is uitdagend, dan moet ik kijken of ik een plek vind. Dan zou ik het zelf nog kunnen doen. Maar het leukste is met een wedstrijd natuurlijk. Ja, absoluut. Dus dat staat waarschijnlijk voor volgend voorjaar.
En nu staat voor eind november een snelle vijf kilometer die ik met een vriend hier ga doen. Dus ik begeleid mijn zinnen verzet. Ga vandaag ook weer trainen. Dus ik heb er wel zin in. Dus dat is wel positief. En het nieuwe doel stellen gelijk naar iets wat niet helemaal goed ging.
Ja, dat helpt mij wel om gemotiveerd te blijven.
Ja, ja, absoluut, dat is wel goed.
Ja, maar jij hebt succes gehad. Laat het even over jou gaan.
Ik heb succes gehad, maar ik heb wel ook een beetje een vergelijkbare situatie gehad hoor, van tevoren. Maar ik zal even bij het begin beginnen. Ja, ik ben er natuurlijk. Ik heb op zich een goed trainingvlog gedraaid. Ik was erg tevreden over hoe dat is gegaan. Ja, ik had er echt heel veel zin in.
Of nee, we hebben eigenlijk de hele tijd heel veel zin in gehad. Eigenlijk stond er ook de hele tijd goed weer op de planning. Dus op een gegeven moment ging ik toch wel een beetje kijken. Ik had daar twijfels over, voor de mensen die de vorige podcast hebben geluisterd. Ik had daar dus twijfels over, maar ik heb op een gegeven moment wel toch wel gekeken en het stond altijd gewoon prima. En de dagen daarvoor, dat is dus iets wat een beetje vergelijkbaar is met jouw ervaring, heb ik gewoon veel te veel gedaan.
Dus waarin ik mij voornamelijk... Niet gesporten wel. Nou, ik heb ook wel gesport, maar….
Een soort van sport.
Ja, ik zit dus in de verbouwing en wij zitten nog in de fase van….
Chillen.
Slopen, ja. Of nou, daar zijn we dan nu net uit, maar ja, gewoon heel lichamelijk werk. Dus, en we hadden ook een deadline afgelopen maandag, dus de dag na de marathon. Dus er moest gewoon nog het een en ander gebeuren. En, nou ja, we hebben zelf wel voorgenomen helemaal die zaterdag om dan uiterlijk om twee uur inmiddels naar huis te gaan, om gewoon op bed te gaan liggen, te rusten, te eten, et cetera. Dat werd zeven uur s'avonds en toen moest ik nog eten en mijn spullen pakken, et cetera.
Dus ja, vanaf dat je dan op bed ligt, is niet super laat, maar ja, ik had wel de hele dag lopen sjouwen. Ja,.
Dat is herkenbaar.
Ja, want dan denk je, oh nee, ik had echt moeten rusten en ik heb waarschijnlijk toch veel te veel gedaan en straks breekt het me op. Dus ik ging best gestresst de nacht in en toen heb ik best onrustig geslapen en toen werd ik wakker in de nacht doordat het keihard aan het regenen was.
Ja, maar dan staat je lichaam ook meer aan en je geest ook meer aan.
Ja, ja, absoluut. Maar toen kreeg ik dus stress over de regen en over nog allerlei andere dingen, want ik dacht, oh, straks hebben we lekkage in het nieuwe huis en, nou goed, dan ga je helemaal door. Dus de volgende ochtend gaat de wekker en toen was het ook heel slecht weer. En toen keek ik en toen stond eigenlijk dat de hele dag gewoon alleen maar regen zou zijn en wind en gewoon niet chill. Dus toen moest ik schakelen, maar... Ik en schakelen?
Ja, alleen met de fiets.
Onder druk, dus in een zenuwe situatie. Dat gaat niet zo lekker. Want ik moest nadenken over, oké, wat ga ik dan aan doen? Want het was gewoon echt een stuk frisser dan ik had bedacht. Dus dat is ook wel echt een les die ik meenim van, heb meerdere opties, zodat je gewoon gelijk weet, als dit niet is, dan ga ik dat doen. De als-dan, de klassieke.
Nou goed, uiteindelijk richting de start gegaan en toen begon ik en toen dacht ik ook ja let's go, ik zie het wel. Nice, dat dacht ik ook. Ja, en wat ik leuk vind, ik heb vorig jaar voor het eerst de halve motorland van Amsterdam gelopen. En ik vind het gewoon heel leuk in Amsterdam dat er gewoon zoveel publiek is. Het is gewoon heerlijk. En je krijgt daar zoveel energie van.
Moedig zo ook aan of niet?
Ja, ontzettend. Echt niet normaal. Echt rijendik overal.
Het.
Is echt heel bijzonder eigenlijk.
Tof.
Maar het was dus wel heel druk, in de zin van, er waren heel veel lopers. Dus wat ik wel een beetje frustrerend vond, was dat het, ja, het is wel Amsterdam, dus het is gewoon vrij smal. Dus ik moest best veel inhalen en ja, dat je moet heel erg opletten met waar je loopt en dat je elkaar niet omver loopt. En dat is ook wel heel erg moeilijk. Maar ja, het was druk.
Ja,.
Maar hoorloos zijn we wel op 42,8 ofzo. Dus toen dacht ik, oké, nou.
Links en rechts.
Maar toen op de heenweg, dus op kilometer drie, vier of zo, ga je onder het Rijksmuseum door. En vlak daarvoor stond ik dus gewoon stil, omdat het zo druk was.
Je moest geen kaartje meenemen, je moest kaartje om er doorheen te komen.
Ja, maar echt. En dat vond ik wel echt heel frustrerend. Toen dacht ik echt, ja, sorry, maar wat? Ik ben gewoon... Ik wil nu gewoon lopen. Ik wil niet stilstaan in een soort van...
Ja, nou goed.
Hoe lang was dat?
Ja, niet zo lang, maar...
Maar het gaat gewoon voor je gevoel. Dus je denkt, ik wil gewoon niet de tijd aan verprutsen.
Nee, maar überhaupt, als je stil moet staan omdat het te druk is, dat is gewoon niet chill in een wedstrijd. Maar goed. Uiteindelijk ging het gewoon eigenlijk heel goed. Ik zag veel bekenden. Er waren echt veel mensen die ook van plek naar plek gingen om me aan te moedigen. Ik wist ook een beetje waar mensen zouden staan, dus dat was ook heel fijn.
Ook voor voeding en drink en zo. En iedereen waarschuwt altijd een beetje voor de Amsterdam Marathon dat stuk langs de Amstel, dat dat een heel taai stuk is. Maar ik heb daar gewoond, in de buurt. Dus ik heb dat stuk echt zo vaak gerend, dat ik eigenlijk, ja, elke stoepdegel daar ken ik. Dus dat ging eigenlijk heel snel. En ik vond dat helemaal niet vervelend.
En als je daar dus vandaan komt, dan zit je al op kilometer 26. Dus eigenlijk was dat voor mij een heel lekker gevoel dat ik dacht, oh, ik ben al hier. En dat stuk ging gewoon vrij snel. En toen rondkwam ik...
Toen dacht je van wanneer komt die man en vrouw met die hamer? Wanneer komt die nou?
Ja, dat dacht ik wel op een gegeven moment. Want ik had gewoon heel erg naar me zin. Ik was alleen maar aan het lachen en echt aan het genieten.
Dat is wel een lekker gevoel, hè? Want dan zat je een beetje zo onder twee te lopen of zo.
Nou ja, ik heb daar dus niet op gelet tijdens het lopen, maar achteraf heb ik gezien dat mijn hartslag was gemiddeld 151, geloof ik.
Oké. En jouw doel was ook gewoon niet per se prestatie gericht, maar meer gewoon uitlopen en lol hebben, denk ik.
Ja, klopt. Maar daar moet ik wel bij zeggen, er is natuurlijk altijd zo'n stemmetje in je hoofd wat dan zegt, het zou wel leuk zijn als, weet je wel.
Ja, precies. Oké, kom.
Dus, maar goed, het doel was, het doel wat ik gesteld had, was gewoon een marathon lopen, überhaupt, en finishen. En het liefst ook nog leuk. Dus ja, dat is wel echt gelukt. Ik had op kilometer 37, kreeg ik ineens een ontzettend steek in mijn zij. En toen dacht ik, nee, is dit dan de man of de vrouw met de hamer? Maar dat ging eigenlijk ook weer voorbij, gelukkig.
Voor je gevoel duurt het dan heel lang. Achteraf was het niet super lang. En toen kon ik op het eind gewoon de laatste drie, vier kilometer, volgens mij, heb ik gewoon nog echt versneld. En voor mijn gevoel eind sprint. Ja, dan kom je dat stadion in en dan denk je echt, wow, dit is zo'n vet gevoel. Dus toen dacht ik, vlak voor het Vondelpark, en je gaat dan terug en ga je dan ook weer door het Vondelpark, dan ben je er bijna.
Toen dacht ik echt, oh mijn god, volgens mij ga ik het gewoon halen. Dat is goed, hè? En dat geeft zo'n kick dat je denkt, huh? Ik denk gewoon echt dat het gaat lukken, weet je wel? Dus dat geeft gewoon heel veel energie en ik was echt alleen maar aan het lachen. En dat was grappig, want dat kreeg ik dus ook terug van het publiek.
Dat het een beetje gek klinkt, maar ik heb dus meerdere reacties gehad in die laatste kilometers van mensen die riepen van, oh, je gaat echt lekker en je bent echt goed aan het lachen nog en wat zie je er goed uit.
Ja, dat is wel mooi. Ja, je hebt gewoon een uur lang, of na de 37 kilometer, de runners high gehad.
Ja, absoluut, absoluut. Het is echt, ja...
Maar dit is dus allemaal heel positief. Je kwam positief binnen. Dus maar even teruggaan naar wat zijn de lessen. Nou, die opstopping kun je graag enig gaan doen, maar dat moet je dan ook niet te gefrustreerd in bijvangen. Jij begon eigenlijk met het stukje voorbereiding. Dus die week van tevoren meer rust nemen, als dat kan.
Zo bij mij ook trouwens. Dus daar gewoon eigenlijk meer nee zeggen, meer eigen keuzes maken.
Absoluut.
Ik ging dan bijvoorbeeld naar het eten s'avonds met mijn moeder, terwijl ik eigenlijk dan wat eerder zou moeten gaan doen. Maar ja, ik moest ook mijn werk nog doen. En dan ook nog een keer naar het museum of wat dingetjes doen. Ja, want zij is ook hier. Ja, dan was dat eigenlijk niet echt de week om dat samen te doen. Dan had ik beter kunnen zeggen, ik ben gewoon in volledige voorbereiding.
Maar dan kom je achteraf pas achter.
Ja.
En daar moet je dan ook van leren. Dan neem je al ontzettend veel vermoeidheid eigenlijk mee die week zelf. Dus dat is denk ik meer nee zeggen, maar jij zou ook iets anders, een stukje kleding, want dat hebben we nog niet helemaal ontleed. Wat had je daar beter kunnen doen?
Ja. En ook prima, was ook prima geweest als het iets minder weer was geweest, maar dit was wel echt slecht weer. Dus ik had gewoon ook moeten bedenken van iets van een vestje of een… Ja, iets extra's. Ja.
Ja, oké.
Dus dat moest ik nu die ochtend zelf nog gaan bedenken, wat dat dan moest zijn en wat fijn Ja. Ja, ja. Was om in te lopen. Dus dat en wat bij mij wel echt beter kan, en dat weet ik ook wel van mezelf, überhaupt in mijn wedstrijden een beetje een valkuil, maar mijn voeding.
Oké, wat kon je concreet beter doen?
Gewoon meer voeding nemen. Ja, dus ik had wel een plan en ik had ook genoeg mee en ik had extra mee in de zin van dat mijn vriendin langs de kant stond en dan iets kon aangeven, zeg maar. En die wist ook precies wat ik dan wanneer zou willen. Dus daar had ik echt wel goed over nagedacht. Maar in de race zelf... Ja,.
Precies.
Dus ik heb veel te weinig uiteindelijk genomen. Echt veel te weinig. Oké. Dus dat moet echt beter.
Dat Ja, is in ieder goed.
Ja, ik denk dat het ook wel een beetje... Ja, ik denk wel. Ik Ja. Beetje.
Dacht dacht het ook wel een beetje. Ik dacht geval voor volgend jaar als je waarschijnlijk weer een halve gaat doen, denk ik. Een triathlon?
Een triathlon? Ja, denk het wel. Of nee, dat ga ik sowieso doen.
Leuk, leuk.
Dat is iets wat ik meenoem, ja.
Maar goed, dan kun je dat... En dat is dan net wat langer, dus dan wordt dat nog meer nodig. Ook om die hoge intensiteit te kunnen halen.
Ja, maar bij een triathlon is het wel anders, omdat je dan je fietsmomenten hebt. Dat is toch makkelijker eten, vind ik.
Ja, dat snap ik wel. Ik heb de tip van jou nog wel meegenomen, een stukje wandelen bij je hardlopen om dan je eten te nemen. Maar op een gegeven moment werd ik daar ook heel blij van, omdat ik er zoveel pijn had. Ik dacht, ja, eindelijk weer bij de volgende rustpunt kan ik daar even een stukje wandelen.
Ja, bij de aid station. Maar dat is echt een goede tip. Dat is ook echt voor iedereen. Als je in zo'n lange wedstrijd, dus echt halve marathon, halve triathlon, marathon, whatever. Dat je door de aid stations gewoon loopt in plaats van rent, omdat je dan gewoon fatsoenlijk een beker water kan drinken. En anders gooi je de helft over jezelf heen.
En dat kost... Het lijkt alsof het veel tijd kost, maar eigenlijk haal je dat wel weer in en heb je er meer aan dat je gewoon fatsoenlijk wat drink hebt binnengekregen.
Ja, en je kunt ook best wel snel wandelen.
Zeker, zeker. Je hoeft niet stil te staan.
Maar ja, ik heb echt gewoon van waterplek naar waterplek zitten buffelen. Op een gegeven moment toen, dat was echt niet normaal. Dan denk ik, oh ze komt er weer een eitje aan. Dan mag ik weer wandelen. Ja, soms helpt het wel. We hadden het met het groepje afgesproken om te blijven lopen, namelijk.
Omdat je dan blijft bewegen. Want anders worden die 21 kilometer wel echt enorm lang.
Absoluut.
Maar goed, dat waren een soort van die ankerpunten. Dus dat is eigenlijk elke keer weer het verzetten van waar je, zeg maar, het volgende stap is waar je naartoe gaat.
Ja.
Jongens, we gaan weer naar het volgende punt toe. Maar goed, het is gelukt. Ik denk dat ik meer veel, ik denk dat ik echt veel kapotter was bij deze halve. Ten opzichte van de hele, omdat ik mezelf gewoon helemaal, omdat ik moest kotsen, alle energie eruit, dat gewoon het lichaam kapot was. Dus bij de hele was ik denk ik fitter. En qua spieren en pacen denk ik dat dat wel minder impact heeft, omdat je gewoon minder afstand loopt.
De volgende dag zou ik al wel weer kunnen hardlopen, denk ik.
Maar hoe voelde je je nu de volgende dag?
Ik ben s'avonds mensen weer gaan aanmoedigen, langs de kant, want die waren nog steeds bezig rond acht uur, half negen. Dan heb je mensen die de volledige doen en dan rond de twaalf, tertien uur finishen. Dus daar ben ik een beetje met een ijsje mensen gaan aanmoedigen. Dat was superleuk om te zien. En toen had ik echt weer zin om met die mensen mee te rennen, om ze een stukje te motiveren. Dus dat was wel een goed teken, dat de energie in ieder geval er wel was.
Dat was een heel goed teken.
Ja, en toen ook alweer gelijk gekeken naar de volgende trip, de volgende wedstrijd, de volgende doelen. Ja, en nu vandaag is het woensdag, dus zaterdag heb ik gelopen. Ik heb de afgelopen dagen gewoon heel veel gewerkt, werk ingehaald, wat een beetje bleef liggen de afgelopen dagen. Dus dat heb ik nu gedaan. Nu heb ik echt weer zin om te trainen, dus nu weer krachttraining doen. En na deze podcast ga ik even een half uurtje lopen, even kijken hoe de benen voelen.
En dan met een buddy hier uit de co-living gaan we een snelle vijf kilometer trainen. Dus hij loopt ongeveer hetzelfde tempo. We gaan kijken als we een vier, vijf weken specifiek trainen wat hij inzit. Dus dat is wel heel leuk.
Ja.
En dat kunnen we dan ook weer gebruiken voor die halve, voor de komende voorjaar. Dus die moet nog wel geneeld worden, die sub-5. En volgens mij staat die stiekem ook op jouw wishlijst.
Ja, zeker. Zeker. Maar hij moet nog even iets harder gaan fietsen.
Ja, ja.
Je moet een beetje van jouw fietsvermogen hebben.
Ja, en het was zo. Ik was alleen maar mensen aan het inhalen met fietsen. Ik was sowieso uit vertraging, omdat ik aan de kant stond. Maar op een gegeven moment had ik zoveel power in mijn benen toen die fiets gefixt was. Dat was niet normaal. En ik was echt aan één stuk door.
Alleen door één pro-trailer ben ik ingehaald, voor alleen maar mensen ingehaald. En toen uiteindelijk toegekotst had. Ja.
En natuurlijk ook wel goede gear.
Ik denk dat dat ook wel belangrijk is. Goeie fiets. Ja, Goede voorbereiding. Leuk ik denk dat het ook wel belangrijk is. Ik denk dat het ook wel belangrijk is om een goede fiets te kiezen.
Ja, ik vind kiezen. Ja, ik denk dat het ook wel belangrijk is om een goeie fiets te kiezen. Vind goede kiezen.
Ja, ik vind het ook wel belangrijk. Om te horen dat jij je er heel tevreden op terugkijkt. Ik nu ook wel, liever anders gehad. Dus bedankt ook voor iedereen die daar vragen over stelde. En afsluit nog, mocht je zelf willen toewerken na een halve, een hele marathon, Een triathlon, maar ook een stukje krachttraining en het combineren van kracht en conditie, kunnen wij ook helpen als coach. Wij maken zelf ook de fouten, maar ook onze lessen en die proberen we ook echt toe te passen.
En die coaching vind je ook terug op ignite9.nl. En een linkje staat in de beschrijving van deze podcast. En dan denken we graag mee met je doelen. En een eerste gesprekje is altijd vrijblijvend en dan kunnen we kijken of er een match is en hoe we jou kunnen helpen met jouw traject. We hebben een negen weken en een negen maanden. Dat vind je op ignite9.nl.
Dus dat voor vandaag, Eliane. Ik ben nog benieuwd. Ga je deze week nog trainen?
Ik denk dat ik morgen even ga zwemmen.
Gewoon uit plezier, daar heb je zin in?
Ja, ik heb daar zin in. Ik denk ook dat het even goed is voor mijn lijf.
Bij de vereniging?
Ja. Ik heb absoluut nog geen zin om hard te lopen. Dus ja, ik zou het wel leuk vinden, maar mijn lijf kan dat echt nog niet.
Ja, oké. Ik denk dat ik even rustig een stukje ga lopen, heb er wel zin in. En wat ik trouwens ook heb gedaan, dat is nog wel het allerlaatste afsluiter, wat ik nog als ervaring heb opgedaan. Er waren best wel veel golven bij Alicante, waar ik nu zit. En ik heb aan het strand met de golven zitten oefenen. Een paar dagen van tevoren.
En toen dacht ik, dit gaat echt vet makkelijk. Ik kan hier gewoon doorheen, door die golven enzo. En toen, bij die wedstrijd, was het helemaal plat water. Dus dat ging super simpel. Toen dacht ik, ik heb eigenlijk onder veel extremere weerstand zitten zwemmen. En dat ging eigenlijk goed.
Dit wordt gewoon een piece of cookie. Dus ook toen mensen over mij heen zwommen of ik langs mensen moest of benen raakte en zo, dacht ik, ah jo, dat is helemaal niks. Die golven waren veel zwaarder. Dus die weerbereidgene is ook wel leuk.
Ja, dan is het ineens een stukje makkelijker, mentaal gezien.
Ja, precies. Maar goed, genoeg gekletst over onze training. Laten we dit zeker nog een keer gaan doen. Veel plezier met zwemmen en met de verbouwing. En dan zou ik zeggen, tot bij de volgende aflevering.
Ja.
Gratis · elke vrijdag 07:00
Hoor de volgende aflevering een dag eerder
- De nieuwe aflevering al op vrijdag
- De coachtip van de week
- Het onderzoek uit de podcast
